Βύρωνας, Designer's home

18838992_1921570901447788_1232028018659901255_n1

Βύρωνας-Designer's Home

Στο Βύρωνα, στον πεζόδρομο της Παραδείσου, πέντε χρόνια τώρα διατηρώ το σχεδιαστήριο μου. Η σημερινή περιοχή του Βύρωνα αρχικά αποτελούσε κοινότητα και το 1934 έγινε δήμος. Ανατολικά, βρίσκεται ο Υμηττός και το δάσος του. Αρχικά, η περιοχή αποτελούνταν από βοσκοτόπια και χωράφια, τα οποία άρχισαν να αστικοποιούνται μετά τις δεκαετίες του '20 και του '30 κυρίως από πρόσφυγες από την Μικρά Ασία. Σε αυτή την αθηναϊκή συνοικία, που χτίστηκε κατά κύριο λόγο με το σύστημα της αντιπαροχής. Η περιοχή του κτιρίου είναι εκτός του κέντρου της συνοικίας, με αποτέλεσμα να σώζονται ακόμη πολλές τριώροφες κατασκευές, συνήθως κατοικίες μιας ή δύο οικογενειών. Η ασυνέχεια στα ύψη που οφείλεται και στην αλλαγή των διατάξεων του Γενικού Οικοδομικού Κανονισμού, δημιουργεί ένα μωσαϊκό τυπολογιών και κατασκευών στην περιοχή με κύρια χρήση την κατοικία. Η πολυκατοικία είναι του 1974. Στην πρόσοψη πρωταγωνιστούν τα σκούρα καφέ στόρια και τα λευκά κουφώματα και παρότι είναι ένα κτίσμα από μπετόν που πάντα μου έδινε την εντύπωση της κοινοτύπης αστικής πολυκατοικίας εσωτερικά το διαμέρισμα είναι άνετο και με ιδιαίτερα ενσωματωμένα διακοσμητικά χαρακτηριστικά. Η ελληνική μεταπολεμική αρχιτεκτονική, επικεντρωμένη στην περίοδο 1950-1970 έχει δώσει σε γενικές γράμμες ενδιαφέρον στίγμα. Aν και η περίοδο αυτή κατά πολλούς είναι η αρχή της άναρχης και ισοπεδωτικής ανάπτυξης της πρωτεύουσας πρέπει να αντιληφθούμε ότι η μεταπολεμική αρχιτεκτονική περίοδο είναι ενα κομάτι πολιτισμικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς που μπορεί να αναγνωρίζεται λιγότερο από τους περισσότερους Έλληνες αλλά υφίσταται και αναγνωρίζεται από τα μάτια ξένων επισκεπτών. Αλλά αρκετά με την εισαγωγή για τη μέση αστική πολυκατοικία. Το διαμέρισμα λοιπόν είναι ανακαινισμένο αλλά διατηρεί τα κουφώματα και τα δάπεδα του. Είναι στο δεύτερο όροφο και αυτό το γεγονός του δίνει το προνόμιο να μπορεί να διατηρεί θερμική άνεση σε καλό επίπεδο όλο το χρόνο. Γενικότερα μπροστά από την είσοδο και απέναντι ακριβώς από το προθάλαμο βρίσκεται το σχεδιαστήριο που αποτελούσε πρώην αποθηκευτικό χώρο. Στο βάθος είναι η κουζίνα τα δυο υπνοδωμάτια, που τώρα χρησιμοποιούνται ως αποθηκευτικοί χώροι και το wc. Δεξιά βρίσκεται το σαλόνι που χωρίζεται από τα υπόλοιπα υπνοδωμάτια από μια γυάλινη συρόμενη πόρτα. (Το χαρακτηριστικό γνώρισμα των διαμερισμάτων αυτών των δεκαετιών είναι τα πολλά χωρίσματα στους χώρους, τα μωσαϊκά δάπεδα, οι μαρμάρινοι νεροχύτες). Ουσιαστικά οι μεγαλύτερες επεμβάσεις που έχουν γίνει είναι διακοσμητικής φύσης γιατί δεν είχα πρόθεση να αλλοιώσω τα χαρακτηριστικά. Η φιλοσοφία για τη σύνθεση του εσωτερικού χώρου σαφώς με ακολουθούσε λόγο ιδιοσυγκρασίας, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι εργασίες τελεσφορούν σταδιακά. Ακόμη και τώρα που μιλάμε δεν έχουν ολοκληρωθεί πολλά πράγματα, έτσι δηλαδή όπως τα είχα από την αρχή στο μυαλό μου. Το πλάνο μου για ένα χώρο που θα με φιλοξενεί προσωρινά αλλά θα αποτελεί παράλληλα και χώρο που μελετώ και εργάζομαι ήθελα να έγκειται στην αφαιρετική πραγματικότητα όπως το λέω. Κάποτε ένας φίλος με ρώτησε αν είμαι υπέρ του minimal γιατί παρατήρησε την τάση μου να αφαιρώ από τον χώρο συνεχώς. Η απάντηση είναι ότι δεν με καλύπτει το minimal απλά όταν ασχολείσαι με την διαμόρφωση των χώρων άλλων ανθρώπων το μόνο που θες από τον δικό σου χώρο είναι απλότητα και χαλάρωση. Στο χώρο μου λοιπόν κυρίως θα βρεις τα αγαπημένα μου έργα τοποθετημένα σε γωνιές του διαμερίσματος, κάποια μοντέρνα έπιπλα αλλά και άλλα μεταποιημένα, αντίκες βιβλία και δίσκους. Τα περισσότερα πράγματα τα έχω δημιουργήσει μονή μου, λιγοστά έχω αγοράσει αφού δεν είμαι υπέρ της μαζικής κατανάλωσης και αυτό το γεγονός με κάνει να αισθάνομαι την απόλυτη κυριαρχία στο χώρο. Εδώ οφείλω να παραδεχτώ ότι η κατάρτιση μου έχει επηρεάσει στον τρόπο που δρω. Η δε τάση που υιοθετώ για απλότητα συνδυασμένη με την κάλυψη για σύγχρονες ανάγκες με κάνει να γυρίζω πίσω το μυαλό μου στις αναπτυσσόμενες θεωρίες του '60 για μια άυλη αρχιτεκτονική που θα κατακτήσει στο τέλος το μέλλον. Αγαπημένο μέρος η κουζίνα οπού είναι και το σημείο εκείνο όπου έχει και την πιο έντονη πινελιά.

Έρευνα–Κείμενο:Στέβη Λύτρα Φωτογραφία: Κάτια Σταντιούρη Επιμέλεια: Σίμος Χαντής