Ιερά Οδός, Fabrika Technochoros

Η Ιερά Οδός είναι ο αρχαιότερος δρόμος της Ελλάδας. Όμως η ανάδειξή του ως μνημείου της κλασικής αρχαιότητας με την αντίστοιχη ιστορική του αξία δεν έχει προχωρήσει. Επί 2.500 χρόνια παρέμενε ο μοναδικός εθνικός δρόμος που συνέδεε την Αθήνα με τη Βόρεια Ελλάδα, την Ήπειρο και την Πελοπόννησο. Η κατασκευή του με υποδομές και άσφαλτο έγινε το 1927. Έκτοτε έχει την ίδια μορφή, με μόνη διαφοροποίηση ορισμένες διαπλατύνσεις. Η μοναδική αυτή λειτουργικότητα της Ιεράς Οδού ως μόνης εθνικής οδού που περνούσε από το Χαϊδάρι, έκανε την πόλη να γείρει προς αυτήν. Στο μέτωπο πάνω στον δρόμο αυτό, στη συμβολή με τη σημερινή οδό Φώκαιας, δημιουργήθηκε το κέντρο της πόλης. Με μήκος 7,8 χιλιόμετρα διασταυρώνεται κυρίως με τη Λεωφόρος Κωνσταντινουπόλεως, τη Σπύρου Πάτση, την Αγίας Άννης, την Λεωφόρος Κηφισού, τη Θηβών και τη Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου. Στη Μεγάλου Αλεξάνδρου & Ευρυμέδοντος συναντήσαμε τον Στέφανο και τον Φάνη, δυο από τους εμπνευστές του Τεχνοχώρου Φάμπρικα που στο επαγγελμά τους είναι ηθοποιοί. Φιλικοί και χαμογελαστοί οι εμπνευστές του όλου εγχειρήματος μας εμπιστεύτηκαν ότι δημιούργησαν από την αρχή έναν χώρο βασισμένο κατά αποκλειστικότητα στην ιδέα του χειροποίητου και ανακυκλώσιμου όπου τα έπιπλα του οποίου θυμίζουν σύγχρονα έργα τέχνης. O Τεχνοχώρος Φάμπρικα αποτελείται από τρία επίπεδα. Στο υπόγειο στεγάζεται το χειροποίητο θέατρο της ομάδας όπου παρουσιάζονται τόσο παραγωγές της Fabrica Athens, όσο και άλλων φιλοξενούμενων θιάσων. Θεσμός εδώ και τέσσερα χρόνια αποτελεί και το Handmade & Recycled Festival, που έχει αγκαλιαστεί από καλλιτέχνες όλων των τεχνών και από τη γειτονιά. Στο ισόγειο σας περιμένει ένας φιλόξενος χώρος, επίσης φτιαγμένος από τα χέρια της ομάδας, με ανακυκλώσιμα υλικά. Μαδέρια και γρανάζια που μετατράπηκαν σε τραπέζια, πολύχρωμα βαρέλια που μεταμορφώθηκαν σε καναπέδες, καρούλια από καλώδια της ΔΕΗ που μετασχηματίστηκαν σε αναπαυτικές κουνιστές καρέκλες, είναι λίγες μόνο από τις μεταμορφώσεις του ισογείου. Ο χώρος αυτός χρησιμοποιείται ως καφέ-μπαρ, φουαγιέ, ενώ ταυτόχρονα φιλοξενεί θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, δρώμενα εμπνευσμένα από την τέχνη των ακροβατών και του τσίρκο, εκθέσεις εικαστικές και φωτογραφίας, προβολές ταινιών και ντοκιμαντέρ. Περιβάλλον φιλικό, πολύχρωμο και κυρίως καλλιτεχνικό. Το πατάρι, όντας πιο απομονωμένο, χρησιμοποιείται ως αναγνωστήριο και ως εκθεσιακός χώρος,καθώς και για προβολές video art. Κόκκινα καθίσματα θεάτρου, κόκκινες καρέκλες και ένα άσπρο πανί μεταμορφώνουν το πατάρι της Φάμπρικας σε mini-cinema.

Η ονομασία "Φάμπρικα" κατά τον Στέφανο προέκυψε γιατί κατά την διάρκεια της δημιουργίας του χώρου όλοι δούλευαν με τα χέρια, σαν σε φάμπρικα δηλαδή, έτσι γεννήθηκε το ευφυολόγημα αυτό που ταιριάζει και απόλυτα άλλωστε.

Η ιδέα ξεκίνησε όταν η θεατρική ομάδα άρχισε πρόβες για τις παραστάσεις όπου θα ανέβαζαν και νοίκιαζαν χώρους και στη συνέχεια θέατρα κάτι που ήταν πολύ δαπανηρό. Έτσι αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα θέατρο χωρίς όμως να ξοδευτούν χρήματα.

Ο Φάνης ήδη έφτιαχνε αντικείμενα για το σπίτι του και ο Στέφανος έβρισκε στην ιδέα της κατασκευής ως κάτι αναλυτικό ενώ ήδη δημιουργούσε τα πρώτα του αντικείμενα από ανακυκλώσιμες ύλες και αναπαλαίωνε τα παλιά έπιπλα. Ουσιαστικά τα παιδιά ήταν έτοιμα για τη δημιουργία της Φάμπρικας.

Το θέατρο λειτουργεί 6 χρόνια και πριν την σημερινή του χρήση ήταν το υπόγειο μιας πολυκατοικίας ενώ το φουαγέ παλαιότερα ήταν συνεργείο, άλλος χώρος τέχνης και έκθεση μαζικής εστίασης . Σαν καφέ μπαρ λειτουργεί τα 4 τελευταία χρόνια.

Έρευνα- κείμενο: Λύτρα Στέβη

Φωτογραφία: Σίμο Χατζή